Żabie udka

Cyber-Axel

Fri, 22 Jun 2018 00:00:00 +0200

Niebo nad Berlinem miało barwę wyblakłych Lederhosen. Siedziałem w biurze, słuchając ścieżki dźwiękowej do Deus Ex: Mankind Divided.

W pewnym momencie spojrzałem przez okno, na znajdującą się kilkaset metrów dalej kwaterę główną koncernu Axel Springer. Umieszony na jej szczycie ekran reklamował liczne publikacje giganta, mieniąc się animowanym, marketingowym przekazem i fotografiami okładek.

Elektroniczne dźwięki cyberpunkowej dystopii sprawiły, że pozornie neutralny przekaz reklam stał się obcy i złowrogi. W wyobraźni umieściłem AS w berlińskim cyberpunku, który nigdy nie nadejdze.

Niebo jeszcze bardziej się zachmurzyło. Porywisty wiatr zaczął rozsmarowywać na szybach krople deszczu.

Mała, zielona żabka

Wed, 08 Jul 2015 00:00:00 +0200

Z “They Breathe” studia The Working Parts spędziłem zaledwie godzinę, a gra i tak zdołała przekształcić mój umysł w pomiętą gąbkę:

(…) Przez całą rozgrywkę na ekranie nie pojawiło się ani jedno słowo wyjaśnienia. Klaustrofobiczne odgłosy otoczenia i ambientowa, subtelna muzyka współgrały z prostą, rysunkową oprawą graficzną i gamą barw utrzymaną gdzieś pomiędzy żywą zielenią i brudnym, ciemnym brązem. Opowieść budowana była za pomocą zabiegów estetycznych i interakcji, która bez tutorialowego wprowadzenia dawała do zrozumienia, że jedyne co się liczy to wola przetrwania i zmysł obserwacji, oraz że w gruncie rzeczy bezbronna żabka przetrwać może tylko dzięki własnemu sprytowi i zwinności. (…)

Całość recenzji mojego autorstwa znajdziecie na Jawnych Snach. Polecam? Nie wiem - to nie jest nadzwyczajny tekst. Ale z pewnością zapraszam.

Jetlag

Sun, 25 Jan 2015 00:00:00 +0100

Jetlag

[wym. dżet lag] Wydana w 2014 powieść Michała R. Wiśniewskiego - szczecińskiego publicysty i pisarza. Jej bohaterowie w większości załapali się jeszcze na generację X, choć w wielu przypadkach są już millenialsami. Urodzeni i wychowani w okresie wielkiej moderacji, nie wykształcili jednolitego, pokoleniowego głosu. Zasilając szeregi biurowej klasy średniej, zagłuszają poczucie życiowego niespełnienia walką o środki na spłatę kolejnej raty hipotecznej i graniem na Playstation. Ich bunty ograniczają się do lajków pod gniewno-ironicznymi wpisami na Facebooku.

Charakterystyczną cechą powieści jest narracja - zdawkowa, pozornie powierzchowna i ulotna jak internetowe memy. Niedopowiedziana i pozbawiona wyraźnych otwarć i domknięć, niczym życiorysy bohaterów.
[wym. dżet lag] Stan częściowego otępienia wywołany nagłą zmianą środowiska przy braku zmiany strefy czasowej. Anonimowy bloger opisał go następująco:

“Jesteś w Krakowie. Wstajesz o 04:30 i pakujesz ostatnie rzeczy. Godzinę później wysiadasz przed międzynarodowym terminalem lotniska w Balicach. Oddajesz bagaż do odprawy, przechodzisz przez kontrolę bezpieczeństwa. Po raz kolejny dziwisz się, że w poniedziałkowy poranek tyle osób leci do Berlina.

Planowany na 06:30 odlot zazwyczaj się opóźnia, niemniej na lotnisku Tegel lądujesz przed 08:00. Jedziesz z walizką prosto do biura, wpierw autobusem linii TXL, następnie jeden przystanek S-Bahnem. O 09:00 pijesz kawę z kapsułkowego ekspresu i zaczynasz dokładać się do niemieckich rezerw pekabu. Stojący obok biurka bagaż przypomina, że tego poranka budziłeś się jeszcze w innym kraju.”

S-Bahn możliwości

Thu, 20 Nov 2014 00:00:00 +0100

Berliński listopad to miesiąc dylematów. Wsiąść na rower i ryzykować deszcz czy jednak złamać się i wskoczyć do naziemnej kolejki. Cztery stopnie powyżej zera i delikatne opady pomogły mi dziś podjąć decyzję. Udałem się na pobliską stację S-Bahnu.

S-Bahn to trzysta kilometrów tras, które przebiegają przez niemal sto siedemdziesiąt stacji. Trzy z nich liczą się dla mnie szczególnie: Bellevue - znajdująca się na północnej krawędzi parku Tiergarten i najbliższa miejscu, w którym mieszkam, Hackescher Markt - usytuowana nieopodal biura, w którym pracuję, oraz osadzony między nimi Hauptbahnhof - stalowo-szklany labirynt, będący komunikacyjnym centrum miasta.

Pokonanie odcinka Bellevue - Hackescher Markt zajmuje około piętnastu minut. Wystarczą one na pochłonięcie kilku stron książki czy sporą dawkę gagów Grega Proopsa. Pozwolą też przyjrzeć się pozostałym pasażerom i odczuć, że jedzie się z nimi, a nie obok nich.

Jazda na rowerze tego poczucia nie daje. Uwagę trzeba wtedy poświęcić ruchowi drogowemu i omijaniu beztroskich przechodniów, co jest doświadczeniem raczej izolującym. Nie ma tu miejsca na współdzielenie wagonu. Nie ma bezpośredniego kontaktu z innymi gdy nowa fala wsiadających zmusza resztę do rekonfiguracji zajmowanej przez nich przestrzeni. Nie ma zdawkowych spojrzeń i prób rozszyfrowania tytułów otwartych powieści i magazynów. Dlatego zdarza mi się zrezygnować z roweru, nawet przy lepszej pogodzie.

Poza tym to właśnie w S-Bahnie natknę się na chłopaka, który w narkotycznej euforii zwisa głową w dół z poręczy zamocowanej pod sufitem wagonu.

Kto dał ci elo

Tue, 18 Nov 2014 00:00:00 +0100

No hejka!

Jakiś czas temu obiecałem powrót, niczym Molesta, co dała Ci “elo”. Im udało się w 2006, ja zrobię to dopiero teraz.

Ostatnie kilkanaście miesięcy nie sprzyjały pisaniu. Konsumowałem dużo popu, którego większości już nie pamiętam. Być może jego skrawki wypłyną w skojarzeniowych przebłyskach i hermetycznych odniesieniach.

Postaram się nie zamulać. Wpisy będą krótkie i zwarte, w okolicach dziesięciu esemesków.

Dozo niebawem!